tag:blogger.com,1999:blog-30290801495146983212011-08-16T10:40:51.071-07:00ภาษาใด ๆ ในโลก ล้วนปรับเปลี่ยนไปตามยุคแห่งความนิยม จึงมีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย แต่มีภาษาเดียว ที่คนทั้งโลก สามารถสื่อสารกันได้ นั่นก็คือ "ภาษาใจ" ใจที่รู้ในทุกข์, รู้ในเหตุเกิดทุกข์ แล้วเพียรละ, รู้ที่จะทำทุกข์ให้แจ้ง, รู้ที่บำเพ็ญหรือเจริญตามทางที่พระอริยเจ้าท่านดำเนิน นั่นคืออริยสัจ ๔ (ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค) บำเพ็ญตามทาง คือ อริยมรรคมีองค์ ๘ ย่อมถึงที่สุดแห่งทุกข์โดยชอบได้ เรียกสั้น ๆ คือหมดทุกข์ หรือ สิ้นทุกข์ ..ทุกข์ไม่ก่อกวนใจอีกต่อไปตลอดอนันตกาลchin_pshttp://www.blogger.com/profile/05618509393326399126noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-3029080149514698321.post-33186005026997509982010-11-19T03:03:00.000-08:002010-11-19T09:19:14.307-08:00<a href="http://lh6.ggpht.com/_uORFM5H8r8c/TOC_HnazavI/AAAAAAAAANY/sWJYBi-4ag4/s400/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%96%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A20127.jpg"><img style="WIDTH: 300px; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://lh6.ggpht.com/_uORFM5H8r8c/TOC_HnazavI/AAAAAAAAANY/sWJYBi-4ag4/s400/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%96%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A20127.jpg" /></a><br /><div><span style="font-size:180%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:180%;"></span></div><br /><div><span style="color:#000099;">โลภโกรธหลง มีทุกคน นั้นแหละหนา<br />ทุกชีวา ถ้าเกิดมา ต้องเจอแน่<br />ทั้งเกิดแก่ เจ็บตาย เหมือนสายแห่ (สายรก)<br />ขอเพียงแค่ อย่าไปยึด เดี๋ยวหยุดเอง<br /><br />สิ่งที่แน่ ของสุขแท้ อยู่ที่ไหน<br />ชอบขานไข อยู่ที่ใจ มิใช่หรือ<br />แล้วทำไม พากันบ่น หาสุขฤา<br />ทั้งที่รู้ และเห็นอยู่ สุขอยู่ใด<br /><br />เย่อและหยิ่ง นั้นเป็นสิ่ง สำคัญหมาย<br />แล้วความตาย ใยไม่หมาย ให้หายหลง<br />แม้ร่างกาย นั้นก็เป็น สิ่งต้องปลง<br />คงไม่ “๑๐๐” ก็ต้องลอย เถ้าอังคาร<br /><br />เมื่อยามใจ ไม่สมหวัง และเศร้าโศก<br />เห็นแต่ยก แล้วก็เท เท่ห์นักหรือ<br />โทษจากการ ยกและเท ไม่เห็นฤา<br />อบายมุขหรือ ก็มาหมด สลดจริง<br /><br />อันมนุษย์ ประเสริฐแท้ จริงหรือ<br />นามระบือ ทั่วหล้า หาใช่<br />ทั้งปล้นจี้ ฆ่ากัน ร่ำไป<br />คำประเสริฐ อยู่ไหน บอกแจ้งทีนา<br /><br />หาใช่เขียนดูหมิ่น ใครไม่<br />เพราะหัวใจ เห็นใช่ ประเสริฐแท้ดังฤา<br /><br /><br />อันตัวกาย คือเครื่องหมาย ของความทุกข์<br />แม้จะสุข ก็ไม่เท่า ทุกข์เลยหนา<br />ผู้เห็นทุกข์ จงหาทาง พ้นไปนา<br />คงไม่ช้า อาจพบสุข พ้นทุกข์ไป<br /><br /><br />ทรัพย์ภายนอก แม้มีมาก ยิ่งสุขหรือ<br />ที่เห็นคือ ยังบ่นทุกข์ กันอยู่หนา<br />ช่างทุกขัง อนิจจัง อนัตตา<br />เหตุใดหนา ไม่ยอมหา ทรัพย์ภายใน<br /><br />รู้จักใจ ของตน จริงๆ หรือ<br />เพราะนี่คือ ใจเรา นั่นซิหนา<br />ถ้ารู้จริง ใยขนทุกข์ ใส่ใจนา<br />แล้วใยมา พูดกันว่า รู้ใจตน<br /><br />วันและคืน ผ่านมา-ไป ไม่รู้จบ<br />แต่ชีวิต ตนนั้นจบ มิใช่หรือ<br />แล้วใยไม่ ค้นหาบ้าน หน้าไว้ฤา<br />ปล่อยกิเลส จูงมือไป ไม่จบกัน<br /><br />ตัวอาฆาต ริษยา พยาบาท<br />มันไม่อาจ ตัดได้ จริงๆ หรือ<br />แล้วสอนเขา ว่าให้ละ ทำไมฤา<br />ตัวยังถือ อยู่เต็มอก ตลกจริง<br /><br />พูดดูหมิ่น ถากถางกัน หาดีไม่<br />ใครที่ไหน จะดีเลิศ ไปทุกสิ่ง<br />ยิ่งมนุษย์ ประเสริฐกว่า สัตว์แท้จริง<br />สลดจริง ยิ่งกว่าสัตว์ เพราะวาจา<br /><br />ความซื่อสัตย์ คือสมบัติ ของผู้ดี<br />ความตระหนี่ คือสมบัติ ของคนโลภ<br />ความละโมบ คือสมบัติ ของคนอยาก<br />ความเป็นผู้บริจาค คือสมบัติ ของคนหวังสุข<br /><br />ความอยากพ้นทุกข์ คือสมบัติของอริยะ<br />ความเป็นผู้ตะกละ คือสมบัติ ของคนไม่พอ<br />ความเป็นผู้สับส่อ คือสมบัติ ของคนปากมาก<br />ความพยาบาทอาฆาต คือสมบัติ ของคนพาล<br /><br />ตัดสิ่งใดไหนเล่า ก็ไม่เท่าตัดใจ<br />ตัดความกังวลใด ๆ ก็ไม่เท่าตัดทุกข์<br />ตัดความรู้สึกนึกคิดใด ๆ ก็ไม่เท่าตัดจากราคะ<br />ตัดจิตให้พ้นจากวัฏฏะ นั่นแหละหนา ที่ควรกระทำ<br /><br />----------------------------------<br /><br />ทำอะไร อย่ากลัวใคร เขาไม่รู้<br />แม้ทำคู่ ก็จงรู้ อยู่ที่ตน<br />บุญกุศล ตนนั้นแล พยานตน<br />อย่ากลัวคน เขาไม่รู้ ว่าตนทำ<br /><br />ชีวิตนี้ เกิดมาจาก สิ่งใดหนา<br />ทุกชีวา เกิดตายมา น่าเบื่อไหม<br />เหตุไฉน ไม่รู้เบื่อ เมื่อจากไป<br />ตายเกิดไง เห็นกันไหม ไม่เว้นวัน<br /><br />รู้กันอยู่ เห็นกันอยู่ ทุกชีวา<br />ว่าเกิดมา ก็ต้องตาย กลายเป็นผี<br />โลภโกรธหลง ที่มีอยู่ ทุกชีวี<br />ใยไม่หา วิธีปราบ กำจัดมัน<br /><br />ทุกข์ก็รู้ สุขก็รู้ อยู่ทุกคน<br />แม้เหตุผล ตนก็รู้ อยู่นี่หนา<br />ปรัชญา ที่เฝ้าพร่ำ สอนกันมา<br />ไฉนหนา ไม่นำมา ใช้กันเอย<br /><br />คนที่โง่ ย่อมเป็นเหยื่อ คนฉลาด<br />คนที่ขลาด ย่อมเป็นเหยื่อ ของความกลัว<br />คนหมองมัว ย่อมเป็นเหยื่อ ของความโง่<br />คนอวดโอ้ ย่อมเป็นเหยื่อ ของความหลง<br />คนไม่ปลง ย่อมเป็นเหยื่อ ของสังขาร<br />คนใจพาล ย่อมเป็นเหยื่อ ของอาฆาต<br />คนพยาบาท ย่อมเป็นเหยื่อ ของตัวเวร<br />คนเป็นเดน ย่อมเป็นเหยื่อ ของคุกอยู่ร่ำไป<br /><br /><br />จดบันทึกโดยพระไพรศาล เปลี่ยนไธสง<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3029080149514698321-3318600502699750998?l=pasajai.blogspot.com' alt='' /></div>chin_pshttp://www.blogger.com/profile/05618509393326399126noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3029080149514698321.post-8579335456797154462008-06-27T06:43:00.000-07:002008-06-27T18:40:56.949-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" >ในโลกนี้ มีอะไร มากมายนัก<br />เพียงรู้จัก นับสะสม เกินจะหมาย<br />มากเหลือเกิน ถึงจดจำ ก็ไม่วาย<br />จึงช่วยด้าย... ถ้ามีคอมฯ ให้ช่วยจำ<br /><br />จึงนำมา บันทึกไว้ กันช่วยหลง<br />เก็บไว้คง เป็นสิ่งที่ มีคุณค่า<br />นำสิ่งดี ที่ฝังใจ แต่ไรมา<br />จึงเป็นค่า ที่ควรจด จำในใจ<br /><br />หากจะมี สิ่งที่ ดีกว่านี้<br />ก็มีแต่ หัวใจ ที่ใฝ่หา<br />ใผ่หาสุข ที่ทุกคน หวังทั่วหน้า<br />แต่จะหา พบเจอสุข กี่คนกัน<br /><br />สุขกับที่ มีทรัพย์ หรือรถ-บ้าน<br />สุขเบิกบาน เพราะมีคู่ หรือไฉน<br />หรือว่าสุข ที่มีบุตร สุขชื่นใจ<br />ใช่สุขไหม ที่เจอ ดังกล่าวมา<br /><br />ทุก ๆ คน หวังสุข กันทั่วหล้า<br />แต่ก็ล้า เมื่อพบทุกข์ ที่ไม่หวัง<br />หากเป็นเอง เพราะเป็นสิ่ง ไม่จีรัง<br />ถึงจะหวัง ก็ไม่แคล้ว คลาดจากมัน<br /><br />เรื่องที่พบ มีกี่คน ที่หวังได้<br />จะมีใคร เหมือนดั่งองค์ พระพุทธเจ้า<br />ผู้แสวง พบหนทาง รู้ทุกข์เบา<br />เบาจนเบา โล่งว่าง สุดบรรยาย<br /><br />บางคนหวัง ได้ไปเที่ยว ชมภูเขา<br />ชมทิวทัศน์ บรรยากาศ ให้สุขสม<br />บ้างก็เที่ยว ทะเลเวิ้ง ที่นิยม<br />ก็ว่าชม จนสุขจิต หวังผ่อนคลาย<br /><br />เรื่องชีวิต นับว่า น่าควรคิด<br />คิดจะหลบ จะหลีก จากเรื่องวุ่น<br />บ้างสมอง ทำสับสน จนหัวหมุน<br />ก็เพราะครุ่น คิดหนัก เกินปล่อยวาง<br /><br />เพราะว่าจิต ไม่เคยคิด ทำสงบ<br />จึงไม่พบ สุขแท้จริง จึงห่างหาย<br />หากหาพบ ความสุข อยู่ในกาย<br />ที่มีใจ ไม่คิดส่าย จึงวางเบา<br /><br />จะวางได้ ใช้ปัญญา ตรองตามรู้<br />รู้แล้วละ หัดวางเป็น ให้ได้บ้าง<br />ก็จะรู้ การวางจิต จนปล่อยวาง<br />หมั่นสะสาง ชัฏในอก ให้โล่งไป<br /><br />ก็จะพบ ความสุข ที่มีค่า<br />ใครจะหา อะไร ก็รู้ได้<br />หาให้พบ จริง ๆ นี่ ลงที่ใจ<br />ปล่อยวางได้ ใจเป็นสุข ทุกคืนวัน<br /><br /><span> --------------------------</span></span> <div style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="font-size:130%;"><br /><br />รู้สุข เมื่อทุกข์จาง รู้ละวาง จิตเบายิ่งนัก<br /><br />...จาก ผู้หวังให้ทุก ๆ คน มีสุขถ้วนหน้า</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3029080149514698321-857933545679715446?l=pasajai.blogspot.com' alt='' /></div>chin_pshttp://www.blogger.com/profile/05618509393326399126noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3029080149514698321.post-68653585505139208562008-06-25T08:22:00.000-07:002008-06-30T01:53:42.861-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >กล่าวลำนำ ล้ำค่า บ้างได้ไหม</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >พูดเรื่องใจ ไขปัญหา ปัดสิ่งข้อง</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >นำหลักธรรม นำปฏิบัติ ธรรมครรลอง</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เปลื้องสิ่งข้อง พบค่าล้ำ ใจปลงเบา</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >จะดูรู้ ดูรัก พักสักหน่อย</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >จะปลดปล่อย ได้ไหม เจ้าใจเอ๋ย</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ช่างยื้อยุด ฉุดกระชาก หนักใจเอย</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เพราะความเคย ตามใจฉัน มานมนาน</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >พูดถึงเรื่อง ความรัก ชักติดขัด</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เหมือนกับมัด หัวใจ ให้ติดเหนี่ยว</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ติดตุ๊บตั๊บ ล้านใจ ฟั่นเป็นเกลียว</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >จึงข้องเกี่ยว หลงใจ ไปไม่เป็น</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เพราะสิ่งข้อง สิ่งคา มีมาพร้อม</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >อวิชชาห้อม ล้อมไว้ ให้แน่นหนอ</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >จึงฝ่าออก ยากลำบาก จนใจท้อ</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >แต่ก็พอ ฝ่าออกได้ ด้วยพระธรรม</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >พระพุทธองค์ ทรงปั่นล้อ ธรรมจักร</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เพราะทรงหัก กรงกรรม ดุจจักร์ผัน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >สั่งสอนศิษย์ ผู้ใฝ่รู้ ออกจากมัน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ให้เท่าทัน อวิชชา พังจากใจ</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >นี่แหละหนอ เรื่องของใจ ใช่ว่าเล่น</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >แต่จะเห็น ได้อย่างไร ถ้าไม่นิ่ง</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >สมาธิ ดิ่งลงได้ ไม่ไหวติง</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เป็นจิตนิ่ง ดิ่งเด่นดวง ผ่ารวงรัง</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >รวงรังภพ วัฏฏจักร หมุนใจสัตว์</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >สารพัด ล่อหลอก ให้ใจหลง</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >แต่องค์พระ สอนใจได้ จนรู้ปลง</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >จึงได้ทรง ช่วยผู้อื่น ได้ปลงตาม</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >นี่แหละหนา พระคุณ อันยิ่งใหญ่</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ที่มีใจ ผู้พ้นได้ ช่วยสั่งสอน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >กล่าวลำนำ เป็นกลอน เป็นบทตอน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เพื่อจะสอน ตามพระธรรม พระศาสดา</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >อันเรื่องศีล สมาธิ ปัญญาพร้อม</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ทำใจน้อม ยอมรับ ดุจรักแท้</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >จะซื่อสัตย์ รักรื้อภพ ไม่ผันแปร</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ถึงจะแก่ จวบสิ้นลม มุ่งนิพพาน</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >องค์พุทธะ อนุพุทธ ผุดรื้อโลก</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ให้หมดโศก หมดภัย ในสงสาร</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เกิด-แก่-เจ็บ ม้วยมรณ์ สอนเด็กคลาน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >หรือเป็นท่าน ผู้แก่เฒ่า เฝ้าคิดเอา</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >หากยังรู้ เดียงสา ยังน่าคิด</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >แม้บัณฑิต เป็นได้ แต่ยังอ่อน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >สอนเรียกพ่อ เรียกแม่ แม้ยังนอน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เป็นเพราะสอน ซ้ำซาก เพื่อย้ำเตือน</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เติบโตมา กับคำสอน เฝ้าพันผูก</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เพื่อให้ลูก ได้รู้คำ เสียงเรียกขาน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >อันสมมุติ เรียนรู้กัน เพื่อสื่อสาร</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เป็นตำนาน สอนกันมา แต่นานกาล</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เมื่อเติบใหญ่ ท่านก็สอน ให้รู้ว่า</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ผิดหรือถูก นั่นหนา เน้นเหตุผล</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ประกอบบท ขยายความ อุปมาปน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ปะปนจน แจ้งแจ่มชัด ชัดหัวใจ</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เมื่อรู้ผิด ก็ให้ละ อย่าทำอีก</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ขอให้หลีก เส้นทาง ตามที่สอน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >หลีกคนพาล คบบัณฑิต พึ่งพิงก่อน</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >นี่คือตอน สำคัญ รู้คบคน</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >คบคนใด ย่อมเป็น เช่นคนนั้น</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ปลูกเผือก-มัน ก็ย่อมได้ เผือก-มันแน่</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เหตุกับผล คู่กัน ไม่ผันแปร</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >สุดแท้แต่ จะลงเอย กันอย่างไร</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >อันคำพระ มีมากมาย มากเหลือล้น</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >คัดเลือกคำ เหมาะกับตน ให้ได้หนอ</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >แม้บทธรรม- หนึ่งรู้ได้ นั่นแหละพอ</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >เมื่อใจพอ กับทุกสิ่ง ยิ่งสบาย</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ไม่มีสิ่ง กดถ่วง ให้ใจติด</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ดุจยาพิษ จางหาย กายสดใส</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >จะเดินเหิร ทำทุกสิ่ง ไม่ทุกข์ใจ</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >มีอะไร ก็ไม่ห่วง ทรวงอกเบา</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >นี่แหละหนอ ท่านว่าตน พึ่งตนได้</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >จึงมีใจ ช่วยผู้อื่น ให้พึ่งบ้าง</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >บอกสิ่งรู้ ให้ลดละ เพียรปล่อยวาง</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ได้สะสาง อุปาทาน ออกจากใจ<br /><br />-----------------------------------<br /><br />อภิภโว ภิกขุ<br />(พระชินวัฒน์ พองศรี ป. ๗ ศนบ. รุ่นที่ ๔๐ แห่งมมร.)<br /><br />25 มิ.ย. 2551 เวลา 23.35 น.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3029080149514698321-6865358550513920856?l=pasajai.blogspot.com' alt='' /></div>chin_pshttp://www.blogger.com/profile/05618509393326399126noreply@blogger.com0